سریال های مناسبتی
باز هم ماه رمضان شروع نشده سریال های مناسبتی هم از راه رسیدند. یک جای دیگر هم گفته بودم که اگر یک زمانی شنیدن "ربنا"ی شجریان یا پختن شله زرد و ... یاد آور رسیدن ماه رمضان بود حالا از راه رسیدن سریالهای بی محتوا آمدن ماه رمضان را خبر می دهد.
شاید اولین ومهمترین کارکرد این سریالها این باشد که مردم دیگر وقتی برای کار دیگر نداشته باشند. حالا باز هم خداخیرشان بدهد امسال یک آنتراکت 1 ساعته بای شام و نماز این حرفها میدهند. قصدم فقط بد گفتن نیست ولی این سریال ها آنقدر بی محتوا هستند که اگر نوی هر ماه دیگری و بصورت هفتگی پخش می شد احتمالاً کمتریم میزان مخاطب را داشتند. درواقع به نظر پر بیننده بودن این سریال ها بیش از عامل دیگری به زمان پخش آنها -بعد از افطار و جمع بودن خانواده ها پای تلویزیون- و نحوه پخش یعنی هر شب بودن آنها باز می گردد. وگرنه تم های تکراری و بازیگران ثابت این مجموعه ها چیز دندانگیری ارائه نمی کند که قابل بحث باشد.
نکته جالب توجه دیگر این است که غیر از بازیگران ثابت که فقط با ترکیبی جدید وارد گود می شوند،از بعضی از استثنی ها که بگذریم- عوامل پشت صحنه بویژه نویسنده ها و کارگردانها که کاملاً ثابت و لاتغیر هستند. انگار سریالهای مناسبتی ماه رمضان ملک پادشاهی شان است. البته بدیهی است که تکراری بودن تمها، حرف ها و داستانها بی ارتباط به این موضوع هم نیست.
بگذریم به خود داستانها برسیم. اول از همه فیلمهای با درون مایه طنز که حالا هم بازیگران و هم کارگردانهای ثابت خودش را دارد. راستش تا آنجایی که من یادم می آید درون مایه همه فیلم های طنز توی این چند سال دعوای بر سر چند میلیارد پول بوده که یک سری آدمی که هیچ ربطی به آن نداشتند یا براش زحمت نکشیدند می خواهن از چنگ چند نفر دیگر در بیارند و آخر ماه رمضان هم نمی توانند این کار را بکنند و متنبه می شوند. بعد می روند و یکسال خشحالند بعد دورباره ماه رمضان بعدی دوباره از راه بدر می شوند و می روند سراغ یک میلیارد پول دیگر. این که تکلیف فیلمهای طنز که البته به خاطر نگارش های ثابت کارگردانی ثابت ئ بازیگری های ثابت حتی مایه های طنزش هم ازمیان رفته است.
و اما در مورد فیلمهای نسبتاً جدی. اینجا هم باز فیلم بر سر مشکلات انحصار ورثه است - اینجا هم احتمالاً پای همان یک میلیارد وسط است- که البته قرار وقایع جدی باشد نه طنز. مطابق معمول کارگردان هایی که بلد نیستند فیلم جدی بسازند یا با ارزشهایی که قرار ترویج کنند مشکل دارند، چه کار می کنند می نشینند و یک مشت شعار می نویسند و به عنوان دیالوگ بلغور می کنند این کار انقدر افتضاحه که حتی آنهایی ککه کاملاً به ان شعار ها اعتقاد دارند هم حالشان به هم می خورد. انگار یکی یک لیست سوال طراحی کرده داده دتشان آنها هم از رو دارند جواب می هند.خلاصه امسال هنوز سریال ها شروع نشده تا ته قصه ها لو رفته است. البته چون داستانها را صد دفعه دیگر هم پخش کردند احتیاجی خیلی به فسفور سوزوندن هم ندارد.
شاید اولین ومهمترین کارکرد این سریالها این باشد که مردم دیگر وقتی برای کار دیگر نداشته باشند. حالا باز هم خداخیرشان بدهد امسال یک آنتراکت 1 ساعته بای شام و نماز این حرفها میدهند. قصدم فقط بد گفتن نیست ولی این سریال ها آنقدر بی محتوا هستند که اگر نوی هر ماه دیگری و بصورت هفتگی پخش می شد احتمالاً کمتریم میزان مخاطب را داشتند. درواقع به نظر پر بیننده بودن این سریال ها بیش از عامل دیگری به زمان پخش آنها -بعد از افطار و جمع بودن خانواده ها پای تلویزیون- و نحوه پخش یعنی هر شب بودن آنها باز می گردد. وگرنه تم های تکراری و بازیگران ثابت این مجموعه ها چیز دندانگیری ارائه نمی کند که قابل بحث باشد.
نکته جالب توجه دیگر این است که غیر از بازیگران ثابت که فقط با ترکیبی جدید وارد گود می شوند،از بعضی از استثنی ها که بگذریم- عوامل پشت صحنه بویژه نویسنده ها و کارگردانها که کاملاً ثابت و لاتغیر هستند. انگار سریالهای مناسبتی ماه رمضان ملک پادشاهی شان است. البته بدیهی است که تکراری بودن تمها، حرف ها و داستانها بی ارتباط به این موضوع هم نیست.
بگذریم به خود داستانها برسیم. اول از همه فیلمهای با درون مایه طنز که حالا هم بازیگران و هم کارگردانهای ثابت خودش را دارد. راستش تا آنجایی که من یادم می آید درون مایه همه فیلم های طنز توی این چند سال دعوای بر سر چند میلیارد پول بوده که یک سری آدمی که هیچ ربطی به آن نداشتند یا براش زحمت نکشیدند می خواهن از چنگ چند نفر دیگر در بیارند و آخر ماه رمضان هم نمی توانند این کار را بکنند و متنبه می شوند. بعد می روند و یکسال خشحالند بعد دورباره ماه رمضان بعدی دوباره از راه بدر می شوند و می روند سراغ یک میلیارد پول دیگر. این که تکلیف فیلمهای طنز که البته به خاطر نگارش های ثابت کارگردانی ثابت ئ بازیگری های ثابت حتی مایه های طنزش هم ازمیان رفته است.
و اما در مورد فیلمهای نسبتاً جدی. اینجا هم باز فیلم بر سر مشکلات انحصار ورثه است - اینجا هم احتمالاً پای همان یک میلیارد وسط است- که البته قرار وقایع جدی باشد نه طنز. مطابق معمول کارگردان هایی که بلد نیستند فیلم جدی بسازند یا با ارزشهایی که قرار ترویج کنند مشکل دارند، چه کار می کنند می نشینند و یک مشت شعار می نویسند و به عنوان دیالوگ بلغور می کنند این کار انقدر افتضاحه که حتی آنهایی ککه کاملاً به ان شعار ها اعتقاد دارند هم حالشان به هم می خورد. انگار یکی یک لیست سوال طراحی کرده داده دتشان آنها هم از رو دارند جواب می هند.خلاصه امسال هنوز سریال ها شروع نشده تا ته قصه ها لو رفته است. البته چون داستانها را صد دفعه دیگر هم پخش کردند احتیاجی خیلی به فسفور سوزوندن هم ندارد.